De naam klinkt vrolijker dan de geschiedenis. Minstens sinds de 13de eeuw was dit het kerkhof van de Onze-Lieve-Vrouwekerk, vooral voor de armere bewoners. De Antwerpenaren noemden het het Groenkerkhof. In 1784 verbood keizer Jozef II begraafplaatsen binnen de stadsmuren, en in 1795 eisten de Fransen de grond op. Vanaf 1803 werd het een plein: eerst het Gelijkheidsplein en vanaf 1805, tot 1815, de Place Bonaparte.
Dan het beeld. In 1840, tweehonderd jaar na de dood van Rubens, kreeg Willem Geefs de opdracht. Het brons was snel klaar, het geld niet: het beeld stond lang in een loods aan het Burchtplein. Toen het in 1843 eindelijk naar hier gereden werd, zakte de wagen door zijn wielen. Het beschadigde beeld werd hersteld en kwam nog datzelfde jaar op zijn sokkel, op de plek waar sinds 1739 een groot kruis van het kerkhof had gestaan. Een schilder in de plaats van Christus: het zegt iets over wie de stad belangrijk vond.
In 1885 begon Adolphe Kileman hier het warenhuis Grand Bazar du Bon Marché. Het sloot in 1974 en het beschermde gebouw is nu een Hilton. In 1975 opende onder je voeten een station van de eerste Antwerpse premetrolijn.
Onder de stenen rust dus nog heel wat geschiedenis, en wie aan de reus van de eerste stop denkt: het griezelverhaal over de juffer en haar vier vrijers speelde zich volgens de sage hier in de buurt af. Aan griezelverhalen dus geen gebrek op dit plein.