Dit plein bestaat dankzij de jezuïeten. In 1605 kregen ze hier de grond van de stad, en ze kochten de huizen errond op om ruimte te maken. Tussen 1615 en 1621 bouwden ze hun kerk, naar een ontwerp van de jezuïeten François d'Aguilon en Pieter Huyssens. De gevel is geïnspireerd op de Gesù in Rome en steekt acht meter boven de kerk erachter uit. Pure reclame, en dat was ook de bedoeling: de Contrareformatie moest mensen terug naar de kerk lokken.
Rubens werkte er mee aan de decoratie. Samen met onder meer Van Dyck maakte hij 39 plafondstukken. Op 18 juli 1718 sloeg de bliksem in en gingen ze allemaal verloren. We kennen ze alleen nog van prenten. Het hoogaltaar werkt nog altijd met een katrolsysteem, waarmee de altaarstukken drie keer per jaar gewisseld worden.
De jezuïetenorde werd in 1773 opgeheven, en de kerk kreeg haar huidige naam: Sint-Carolus Borromeus. Het plein heet sinds 1883 naar Hendrik Conscience, en in de vroegere Sodaliteit, het gebouw van de jezuïetenbroederschap, zit sindsdien de Erfgoedbibliotheek die ook zijn naam draagt.
Dan de jaren 1960. Auto's reden hier dwars over het plein, tot de actiegroep VAGA er in juni 1968 een sit-in hield om het autovrij te maken. Op 6 juli legden Panamarenko en Hugo Heyrman er grote blokken ijs neer. Begin jaren 1970 werd het de eerste autovrije plek van de stad. Architect Dries Jageneau bedacht er nieuwe kasseien bij, in een dambordpatroon dat de kasseiers grotendeels zelf mochten invullen. Kunstenaars die met ijs de auto's tegenhouden: Antwerpen wist altijd al hoe het een punt moest maken.