Op dit kleine plein staan drie verhalen naast elkaar.
Eerst de waterput op de hoek met de Maalderijstraat. Het smeedijzeren deel dateert van rond 1490 en wordt toegeschreven aan Quinten Matsijs. Volgens de legende was hij een smid die uit liefde schilder werd. Echt oud is de put trouwens niet helemaal: de hardstenen kuip werd in 1900-1901 ontworpen door stadsbouwmeester Gustave Royers. Ook de plaats is niet de oorspronkelijke. De put stond eerst midden op het plein en werd pas na zijn bescherming in 1938 verplaatst.
Dan de groep tegen de kathedraal. Pieter Appelmans (1373-1434) was samen met zijn vader Jan een van de bouwmeesters van de kathedraal. Jef Lambeaux maakte het monument, maar beleefde de onthulling niet: hij stierf in 1908 en pas op 12 mei 1935 werd het onthuld door koning Leopold III.
Tot slot Nello en Patrasche, het witmarmeren beeld van de wees en zijn hond uit het verhaal dat in Japan heel populair is. Het staat hier pas sinds 2016 en is dus het jongste van de drie.